Βάλτε quota στις Ελληνικές Ταινίες.

Οι ελληνικές ταινίες είναι προϊόντα μιας άλλης εποχής που θεωρούσε ξεκαρδιστικό αστείο να πεις τον μαύρο «σκάσε βρε σκυλάραπα!». Αθώας από μια άποψη, εντελώς alien πλέον από μια άλλη ή μάλλον ακριβώς από την ίδια άποψη.

Και δεν θα διαφωνούσα σε μια επετειακή προβολή, όπως το σδφσαφ κάθε Χριστούγεννα στις Αγγλόγφωνες χώρες. Θα παρακολουθούσα δηλαδή ευχαρίστως νέοέθιμα όπως το να βλέπω το Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο αγκαλιά με την κόρη μου στο καθιερωμένο ετήσιο overdose του Σαββατοκύριακου πριν κλείσουν τα σχολεία. Ούτε την συχνή προβολή τους από τα περιφερειακά κανάλια. Αλλά όχι συνέχεια ρε παιδί μου… Με αυτή την μόνιμη ταπετσαρία της μεταπολεμικής Ελλάδας που υπάρχει απαράλλακτη εδώ και τριάντα χρόνια τα έχω, νοιώθω σαν να έχω μετακομίσει στο μανχάταν και να θέλω την τουαλέτα έξω από το σπίτι όπως στης γιαγιάς μου.

Βλέπω στην τηλεόραση κοριτσάκια 9 χρονών να διαιωνίζουνε κλισέ και αξίες μιας άλλης κοσμοαντίληψης, να μιλούν με τσιριχτό, δήθεν ναζιάρικο ύφος και να νιαουρίζουν συντηρητικές απόψεις περί "ξένων συμμαθητών" και μου σηκώνεται η τρίχα.

Αιτία για αυτό το overkill: αστεία δικαιώματα για την προβολή τους, πολλές τηλεοπτικές ώρες να γεμίσουν (επειδή σε αυτή την χώρα είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να έχουν κανάλι). Τουλάχιστον να τις αντιμετωπίζουμε για αυτό που πραγματικά είναι και να τους δίνουμε τον χρόνο που πραγματικά αξίζουν, δηλαδή όλο και λιγότερο, να μην τις ντύνουμε κάτι που δεν είναι και να τις επιτρέπουμε να βουίζουν στα σπίτια μας Κατίνες του 60. Δεν μας κάνει καλό, είμαστε που είμαστε στην κοσμάρα μας.

Ο Μάκης Δελαπόρτας καλά θα κάνει να βρει άλλο χόμπυ.